X
تبلیغات
اشعار موضوعی
معشوق - عمر چهارشنبه بیست و هفتم مرداد 1389 16:54
سلام به همه بزرگواران .  عزیزان مهربونم

                        ****************************************

گفتی چرا  دادی  زکف   آن زلف کافر کیش را            اندک شکیبی داشتم   گم کرده بودم خویش  را

عمرم به هجران صرف شد سوی خودم دیگرمخوان        شادی دم مردن بود  حسرت فزا . درویش را

                                                                                       نوری اصفهانی

گر نه جانی . از چه در باز آمدن داری  درنگ ؟        ورنه  عمری .  از چه در  رفتن  چنین داری شتاب ؟

                                                                                          سحاب اصفهانی

شد زلف را نصیب  که بوسید پای تو              عمر دراز بهر چنین کار ها خوشست 

                                                                               میر عطا اصفهانی

وصل تو گر  در  نفس آخر ست            از همه عمر . آن  نفسم آرزوست 

                                                                         آذر بیگدلی

بگذشت یار از من و از پی نرفتمش          آری نمیتوان ز پی عمر  رفته  رفت

                                                                     میرزا ابوالقاسم شیرازی

با آنکه  چو  عمر  بیوفائی           دارم همه  عمر  آرزویت

                                                   عذاری

سرگران  از برم آن رهزن دین میگذرد            حیف از این  عمر گرامی  که چنین میگذرد

                                                                                 نیاز جوشقانی

آن نیم نفس  که باتو  بودم             سرمایه ی عمر  جاودان  شد

                                                         اختر بار فروشی

سیرم زعمر خود . نفسی از برم  برو          شاید که رفتنت  سبب مردنم  شود

                                                                      یحیی لاهیجی

چه کوتاهست شبهای وصال دلبران یارب      خدا از عمر من بر عمر این شبها بیفزاید

                                                                            یوسف قزوینی

با ما نفسی  بنشین کان روی  نکو دیدن              هم چشم کند روشن .  هم عمر  بیفزاید

                                                                                      همام تبریزی

آن پری رو از درم روزی فراز آید؟ نیاید              من همی خواهم که عمر رفته باز آید. نیاید!

بر سر من سایه ای زان آفتاب افتد ؟ نیفتد        در کف من دامن آن سرو ناز آید ؟ نیاید

تا نبیند آه من . برمن دلش سوزد؟ نسوزد          آهن . آتش تا نبیند . در گداز آید؟  نیاید

                                                                                 شوریده شیرازی

حکایت از قد آن یار  دلنواز  کنید               به این فسانه  مگر عمر ما دراز کنید

                                                                         زمانی

روز وصل و شب هجران تو ای صبح  امید           عمر کوتاه مرا  ماند و امید  دراز

                                                                              وصال شیرازی

عمر بگذشت و شب تاریک هجر  آخر نشد        یا شبم  کوتاه می بایست   یا عمرم  دراز

                                                                               هلالی جغتائی

بهتر از عمر عزیز است . عزیزش  دارم            هر بلائی که  بمن میرسد از بالایش

گر کند درنظرم  جلوه  قد   رعنایش               سر نهد  مردمک  دیده ی من  برپایش

                                                                              مشفقی

برو ای ترک  که ترک تو ستمگر  کردم       حیف از آن عمر  که در پای تو من سر کردم

بخدا کافر اگر  بود به رحم  آمده  بود        زان همه ناله  که من پیش تو  کافر  کردم

                                                                       شهریار

میرود عمر گرانمایه و ما غافل از او          وه  که  جز محنت و اندوه  نشد حاصل  او

                                                                                جامی

ترسم که بمیرم و  نبینم  دگرت              ای عمر  عزیز  بیوفائی  نکنی

                                                               بیدل اصفهانی

**************************************************************

باتشکر از  همه ی نازنینانم    موضوع  اشعار پست بعدی   (  کعبه و مسجد و بتخانه و میخانه ) میباشد .

نوشته شده توسط آشنای شب  | لینک ثابت |

باغبان - گلزار سه شنبه پنجم مرداد 1389 20:22
باسلام به حضور گرامی دوستان مهربونم.

باز هم از کامنتهای پر مهرتون و از الطاف بیکران شما نازنینان صمیمانه تشکر میکنم.

                                            **********************

ز گلبن تو نباشد  گلی  هوس  مارا                          همین که  غیر نچیند  گل تو   بس مارا

                                                                                    باقر اصفهانی

وزیدی ای صبا . بر هم زدی گلهای رعنارا             شکستی زان میان  شاخ گل نورسته ی مارا

                                                                                          محمد مومن - معاصر صفویه

گر باغبان نظر به گلستان کند . تورا            برتخت گل نشاند و سلطان کند ترا

                                                                             فروغی بسطامی

گل زخجالت درید . برتن خود پیرهن             برد به طرف چمن . باد  چو بوی  ترا

                                                                          سرخوش

نه پائی که گامی  گذارم  بصحرا              نه دستی که خاری برون آرم از پا

تماشای گل . خوش به مرغان گلشن       که بستند مارا . نظر از تماشا

                                                         محمود شیرازی متخلص به ساغر

                                                       ( چشمانش را به امر فتحعلیشاه کور کردند و این شعر را گفته )

صد گل به باد رفت  در این گلشن و دریغ         برقی نزد به خار و خس آشیان ما

                                                                       عاشق اصفهانی

از گلشن زمانه مچین گل . که شاخ گل           ماریست کاتش دهن اوست . گل نما

                                                                                    امیر فیض الله حاجی بغدادی

ایکه پرسی تابکی دربند  (دربندیم ) ما             تا که آزادی بود  در بند . در  بندیم  ما

در گلستان جهان چون غنچه های صبحدم        با درون پر زخون . در حال لبخندیم ما

                                                                                  فرخی یزدی

                                      موقعیکه در زمان رضاخان در عمارت معروف ( کلاه فرنگی ) واقع در

                                       در بند  تحت نظر بوده این غزل را سروده است.

منزل بسی دور و بیا . مارا شکسته خارها             واماندگانرا مهلتی . ای کاروان سالارها

گر باغبان بر روی ما . بندد در گلزارها            مارا نگاهی بس بود . از رخنه ی دیوارها

                                                                                 طبیب اصفهانی

چو دید لاله ی روی تو . باغبان از شرم         هر آنچه گل به چمن بود .  چید و دور انداخت

                                                                                   دهقان سامانی

این یکنفس  که بوی گلی  میتوان شنید       بیرون مرو  زباغ . که فرصت غنیمت است

                                                                                 فغانی شیرازی

مختلف دانی چرا . خار از گل و گلزار خاست ؟        از -گل معشوقه گل . وز خاک عاشق . خار خاست

                                                                                                   صحبت لاری

من کجا و دست گل چیدن کجا. ای باغبان              ناله ی بلبل مرا اینجا به زور آورده است

                                                                                      ملا عبدالرزاق - فیاض

دیدن روی تو سخت است و ندیدن . مشکلست         چیدن این گل گناهست و  نچیدن مشکلست

                                                                                          صائب تبریزی

مرا ن به خواریم ای باغبان ز گلشن خویش            که پنج روز دگر . گل بخاک یکسانست

                                                                حجابی ( دختر هلالی استرآبادی)

باغبان همچو نسیمم ز در باغ  مران               کاب گلزار تو از اشک چو گلزار منست

                                                                               حافظ

بیا که وقت تماشا رسید و گل چیدن             که گل شکفته و  در   باز  و پاسبانی نیست

                                                                                   صفائی نراقی

فریب تربیت باغبان مخور ای گل           که آب میدهد اما گلاب میگیرد

                                                                  مقیما - احسان

باغبان  رنجه مکن  خاطر بلبل . فرداست         که نه گلچین. نه گل از جور خزان خواهد بود

                                                                                    میر مشتاق اصفهانی

هر کجا بی گل رویت نگرم            از نگاهم گل حسرت روید

                                                   سالک بختیاری

باغ . خرم . باغبان . بی رحم  و ما بی آشیان          عمر گل کوتاه و فرصت کم . فلک بی اعتبار

                                                                                         بینوا - معاصر قاجار

خارم . ولی گلاب زمن میتوان گرفت          از بس که بوی همدمی گل گرفته ام

                                                                         نطقی نیشابوری

گلی نشکفته بود از شاخساری. کز چمن رفتم        نرفتست از چمن مرغی به این حسرت که من رفتم

                                                                                               عذری بیگدلی

باغبان . غنچه نچیدم . زمن آزرده مشو       پاره های جگراست اینکه به دامن دارم

                                                                         الفت کاشانی

دیده ام از تو بلائی که ندیدست کسی            بلکه زینگونه جفا هم نشنیدست کسی

هر کسی . محنت عشق تو کشیده است ولی        آنچه من از تو کشیدم . نکشیده است کسی

طرفه باغیست گلستان جهان . لیک چه سود          که گل عشرت از این باغ . نچید ه است کسی

                                                                                        هلالی جغتائی

                                          *************************

باتشکر مجدد    موضوع اشعار پست بعدی ( معشوق  -  عمر  )  میباشد  .

نوشته شده توسط آشنای شب  | لینک ثابت |

گلچین پنجشنبه بیست و چهارم تیر 1389 0:50

سلام گرم و صمیمانه ام به حضور  همه ی سروران و دوستان وفرزندان عزیزم.

قبل از اینکه  اشعار این پست را در معرض دید شما عزیزان قرار بدم  مطلبی را میخوام به اطلاعتون برسونم .

اگر قبلا نگفتم بخاطر این بود که ببینم آیا این وب مخاطبی هم دارد یا نه که خوشبختانه دوستان مهربونم .

دخترا و پسرای گلم خیلی تشویقم کردند. حالا خودمو معرفی میکنم  همانطور که بعضی از دوستان پر مهرم

حدس زده بودند. من  ( م.انصاری ) هستم که در وبلاک ادبیات و موسیقی و هنر اشعارم را خوانده اید و

در خدمتتون بودم و   هستم . با تمام وجودم از همه شما گرامیان تشکر و از الطافتان قدر دانی میکنم.

سعی خواهم کرد که تا انجا که امکان دارد بهترین و جالبترین اشعار موضوعی را برای شما گرد آوری کنم

ود ر اختیارتان بگذارم و امیدوارم از خواندن آنها لذت ببرید. همه شما عزیزانم را از جان و دل دوست دارم.

با تشکر مجدد    منتظر نظرات ساز نده شما نازنینانم هستم.

                                 ********************************

                                             ****************

گلهاشکفته . مرغ چمن در فغان چراست ؟       گلچین به باغ نیست . غم باغبان چراست ؟

                                                                                                   شاعر معلوم نیست

نماند بلبلان را ذوق فریاد                         درآن گلشن که گلچین . باغبانست 

                                                                               یغمای جندقی

گل به مهد ناز و بلبل در نیاز اما دریغ           در   به گلچین باز و هرسو در کمین . صیاد هست 

                                                                                    عاشق اصفهانی

بلبل به گلستان جگرش خون شد و  گلچین       از چیدن گل کام روا هست . روانیست

                                                                               صابر همدانی

به کنجکاوی گلچین این چمن نازم           که غیر خار در این بو ستان بجا نگذاشت 

                                                                    عاشق اصفهانی

هر که آمد  گل زباغ زندگانی چید و رفت             آمد و بر سستی اهل جهان خندید و رفت

کس  از این ویرانه دل  یکدانه حاصل برنداشت         هر که آمد پاره ای تخم هوس پاشید ورفت

                                                                            میرزا صادق دستغیب - معاصر صفویه

به گلزاری که گلچین در به  روی باغبان بندد          فغان از حسرت مرغی که در آن آشیان دارد

                                                                                            خاور قاجار

هر که میچیند گلی از باغ  و بر سر میزند          مرغ روح بلبلی گرد سرش پر میزند

                                                                             ابوترات متخلص به فرقتی

خوش ساعتی  که یار گذر بر چمن کند           گل را به ناز چیند و در پیرهن کند

                                                                         حیرتی قزوینی

باغبان چمن حسن توام  گو  دگران          گل بچینند که من با خس و خارش سازم

                                                                                وحشی بافقی

باغبان  چیدن گل سخت عقوبت دارد          بلبلی در قفسی به  که گلی در سبدی

                                                                            نادم لاهیجی

تا کی به بزم شوق غمت جا کند کسی             خون را بجای باده  به مینا کند  کسی

دندان چو در دهان نبود خنده بد نماست              دکان بی متاع   چرا  واکند  کسی

چون شاخ گل به هر طرفی میل کرده ای            ترسم   دراز  دستی  بیجا  کند  کسی

خوش گلشنی است حیف که گلچین روزگار         فرصت نمیدهد  که  تماشا  کند  کسی

                                                                                  قصاب کاشانی

بیا و دست زغارت بدار ای گلچین    ببین چگونه  ستانند  خونبهای گلی

                                                      افسر سبزواری

بستند عهد الفت .  گلچین و باغبانی       بیچاره عندلیبی .   افسوس گلستانی

                                                                         عاشق اصفهانی

با غبان خار ندامت به جگر میشکند         برو ای  گل که سزاوار همان گلچینی

                                                                   شهریار

دوستان نازنینم   باتشکر از شما و نظراتی که خواهید داد موضوع اشعار  پست بعدی ( باغبان - گلزار)

خواهد بود.   ایام به کام

نوشته شده توسط آشنای شب  | لینک ثابت |

گل و بلبل پنجشنبه هفدهم تیر 1389 1:22
سلام

دوستان ارجمند و سخن شناس       امیدوارم همیشه در پناه حق تعالی بوده باشید . از محبتها و

کامنتهای خصوصی و عمومی و راهنمائیهای شما عزیزانم بسیار تشکر میکنم .

                                           ++++++++++++++++++++++

بغیر از گل که خندد در چمن بر گریه ی بلبل                نپندارم که در گیتی لب خندان شود پیدا

                                                                                        فرات هروی

مکن ای گل جفا با بلبل خود اینقدر. ترسم                   رود از باغ و نتوانی تهی دید آشیانش را

                                                                                        میر مشتاق اصفهانی

نشان مهر و وفانیست  در تبسم گل                            بنال بلبل بی دل که جای فریاد است

                                                                                            حافظ

راز دل با غنچه بلبل در  میان آورده است                  آنچه در  دل  داشت  . گویا بر زبان آورده است

                                                                                                   مولانا حلیمی

هرشبنمی که از ورق گل چکیده است                  خونابه ایست کز دل بلبل چکیده است

                                                                                                روشنی بغدادی

گر نخل وفا بر ندهد چشم تری هست                   تا ریشه در آبست . امید ثمری هست

آن دل که پریشان شود از ناله ی بلبل                    بر دامنش آویز . که با وی خبری هست

                                                                                   عرفی شیرازی

دلت به وصل گل ای  بلبل سحر خوش باد               که در چمن . همه گلبانگ عاشقانه ی تست

                                                                                          حافظ

بلبلی میگریست در غم گل            گفتمش اینهمه فغانت  چیست ؟

گفت خامش نشین که میبینم         ذوق دیدار دوستانت نیست

                                                             سعید نفیسی

امید بلبل بیدل زگل وفاداریست           ولی وفا نکند دلبری که بازاریست

                                                             عماد فقیه کرمانی

دوش در بزم من آن طرفه نگار آمد و رفت            زود تر زانکه سحر . باد بهار آمد و رفت

بلبلا چشم امید از گل یکهفته  مدار                  کاین همان سست نهاد است که پار  آمد ورفت

                                                                                       شوریده ی شیرازی

به گلشن . زاغ با بلبل کجا روی سخن دارد       اثر در ناله باید . ور نه هر مرغی دهن دارد

                                                                                        سالک بختیاری

بلبل اگر از دام و سر انجام خبر داشت         میسوخت چو پروانه و آواز نمیکرد

گل نیز گر   آ گاه   زبیدار  زمان  بود             از عقده ی دل  غنچه ی خو د باز نمیکرد

                                                                                کمال خجندی

گفتم به بلبلی که علاج فراق چیست ؟         از شاخ گل بخاک فتاد و طپید و مرد

                                                                       شیخ محمد علی حزین

همین بس شاهد یکرنگی معشوق با عاشق      که بلبل عاشق است و گل گریبان پاره میسازد

                                                                                            صائب تبریزی

چیست دانی  غنچه های ناشکفته در چمن ؟        بلبلان بر شاخ گل . دلهای پر خون بسته اند.

                                                                                                 جامی

مرا عجز و ترا  بیداد   دادند            به هرکس  هرچه باید داد . دادند

گران کردند گوش گل . پس آنگاه       به بلبل . رخصت فریاد دادند

                                                           آذر بیگدلی

جفا مکن که مکافات گریه ی بلبل           امان  نداد  که گل . خنده را تمام کند

                                                                      کلیم همدانی

خوش نغمه بلبلان چمن را چه شد؟  که زاغ       بر شاخ گل نشسته و  فریاد میکند؟

                                                                          صفائی یزدی

چشم دل بر رخ خوبان نگرانست هنوز         پیر گردیده و در فکر جوانست  هنوز

گل بباغ آمد و بشکفت و فرو ریخت زشاخ      بلبل دلشده . رسوای جهانست هنوز

                                                                    احمد حشمت

بلبل نبود عاشق گل . این کلاه را           مادوختیم و بر سر بلبل گذاشتیم

                                                                    صابر همدانی

تاغنچه به باغ آمد بلبل غم خود  سر کرد         خوش آنکه  تواند گفت  با اهل دلی دردی!!

                                                                                   عاشق اصفهانی

گل را برای صحبت خار آفریده اند          دیوانه بلبل .  اینهمه غوغا چه میکنی؟

                                                                       عماد خراسانی

منم درا ین چمن از بلبلان زار .  یکی          دلی به زاری من نیست . از هزار یکی

                                                                    فراقی سمرقندی

دوستان گرامی   امیدوارم که اشعار فوق مورد توجه شما قرار گرفته باشد .

موضوع اشعار پست بعدی  ( گلچین )  خواهدبود .

با ابراز تشکر بسیار   منتظر نظرات شما عزیزانم هستم.      

                                 

نوشته شده توسط آشنای شب  | لینک ثابت |

شمع و پروانه چهارشنبه نهم تیر 1389 20:5
باعرض سلام  

دوستان خوبم   منتظر نظرات گرانقدر و سازنده شما دوستان دانشمند و شعر دوست هستم

و از محبت شما گرامیان قدر دانی میکنم.   همیشه سربلند باشید .

                        *********************************

جواب من  نداد آن شوخ و میداند که شمع آخر       به خاموشی زسر وامیکند پروانه ی خود را

                                                                                         عالی شیرازی

شمع اگر پروانه را سوزاند  خیر از خود ندید      آه عاشق زود  گیرد دامن معشوق را

                                                                                   دهقان اصفهانی

آتش از شمع نیفتاد به کاشانه مرا              سوخت سرمایه ی دل ماتم پروانه  مرا

                                                                                فدائی

عشق  یکرنگی تقاضا میکند  این روشن است          ورنه شمع آتش چرا زد همچو خود  پروانه را

                                                                                    جامی

سرزنش هرگز مکن در عاشقی  پروانه را                  صحبت از عقل و خرد جانا مکن دیوانه را

                                                                                   سید مهدی بصیری 

امشب از شمع رخت سوخته پروانه ی ما          آتش افتاده ز رخسار تو در خانه ی ما

                                                                               دهقان سامانی

سوخت پروانه اگر . زاتش جانانه بسوخت          شمع را بود چه بر سر؟ که چو پروانه بسوخت؟

                                                                                    صحبت لاری

حالت سوخته را سوخته دل داند وبس         شمع دانست که جان کندن پروانه ز چیست

                                                                             توحید شیرازی

عشق آتش بود و خانه خرابی دارد         پیش آتش دل شمع و پر پروانه یکیست

                                                                       عماد خراسانی

طریق عشق زپروانه میتوان آموخت       که سوخت جان عزیزو خموش رفت و گذشت

                                                                          غیور هندوستانی

ز خون ناحق پروانه شمع چون میسوخت      به گریه گفت که عاشق کشی گنه دارد

                                                                      ابراهیم صفائی

پروانه زمشتاقی . بر شمع فکند آتش         آری دل مشتاقان  سوز و شرری دارد

                                                                   مهدی الهی قمشه ای

دیدی که خون ناحق پروانه شمع را     چندان امان نداد که شب را سحر برد 

                                                                       حکیم صفائی اصفهانی

ای دل این عمر که چون باد صبا میگذرد        مگذران بی می و مطرب که خدا میگذرد

شمع را شور دگر بر سرو مشغول خود است         او چه داند که به پروانه چه ها میگذرد؟

                                                                               اسمعیل فردوسی فراهانی

در شب هجر تو شرمنده ی احسانم کرد           دیده . از بس گهر اشک به دامانم کرد

سرگذشت شب هجران تو گفتم باشمع            آنقدر سوخت که از گفته پشیمانم کرد

                                                                        میرزا زاهد علی سخا - لاری

وفای شمع را نازم که بعداز سوختن . هردم           به سر خاکستری در ماتم پروانه میریزد

                                                                             پروین اعتصامی

شمع رخسار تورا آفت جان ساخته اند       جان صد دل شده . پروانه ی آن ساخته اند

                                                                            اهلی خراسانی

آتش آن نیست که بر شعله ی او خندد شمع        آتش آنست که در خرمن پروانه زدند

                                                                                حافظ

گر شمع را زشعله رهائیست آرزو        آتش چرا به خرمن پروانه میزنند

                                                              پروین اعتصامی

پروانه عاشقست که پروا نمیکند         هر عاقلی ز آتش سوزان حذر کند

                                                            کمال خجندی

خواستم سوز دل خویش بگویم باشمع         داشت او خود به زبان . آنچه مرا در دل بود

                                                                                   مهری هروی

دل اسیر زلف جانان گشت . چون دیوانه بود          کی به زنجیر اوفتادی دل . اگر فرزانه بود

تا سحر شمع و من و پروانه باهم سوختیم            آنکه بر مقصود نائل شد سحر . پروانه بود

                                                                                      سید ابراهیم -سری

پروانه بر آتش زند از بهر تو خود را              ای شمع تو هم حرمت پروانه نگهدار

                                                                       وحشی بافقی

ای دل روش عشق ز پروانه بیاموز             جان دادن از آن عاشق دیوانه بیاموز

                                                                         یارعلی تهرانی

افکنده بهر صید دل من ز زلف و خال        دام بلا ز  یک طرف و دانه  یک طرف

شب شمع یک طرف. رخ جانانه یک طرف       من یکطرف در آتش و پروانه یک طرف

از عشق او به گریه و در خنده روز وشب      عاقل ز یک طرف دل دیوانه یک طرف

                                                                حاج محمد صادق رفعت سمنانی

دوستان گرامی    

موضوع اشعار پست بعدی  (  گل و بلبل ) خواهد بود . باتشکر از بذل توجه شما عزیزان بااحساس.

                                                                            

نوشته شده توسط آشنای شب  | لینک ثابت |

اشک ( 3 ) چهارشنبه دوم تیر 1389 1:18
سلام دوستان خوبم

این قسمت آخرین قسمت اشعار در مورد ( اشک ) میباشد که امیدوارم مورد توجه شما خوبان قرار

گرفته باشه . موضوع پست بعدی  اشعاری در مورد  ( شمع و پروانه ) خواهد بود . سپاس فراوان

                               *****************************

چون ابر دجله دجله به دریا گریستم         چون کوه چشمه چشمه به صحرا گریستم

با صد هزار دیده ی روشن چو آسمان       شب تا به روز بر سر دنیا گریستم

در بزم روز گار که در خون طپد نشاط         مستانه تر زخنده مینا گریستم

                                                                          سالک یزدی

یارب چه چشمه ایست محبت . که من از آن       یک قطره آب خوردم و در یا  گریستم

طوفان نوح زنده شد از اشک چشم من           با آنکه در غمت به مدارا گریستم

                                                                        واقف هندی

از من مپرس کز غم تو چون گریستم           دور از دو چشم مست تو من خون گریستم

رفت آنکه بود لیلی من . منهم از غمش        رفتم زدست بس که چو مجنون گریستم

                                                                            سید هادی حائری ( معاصر)

قطره ی خونی که ریزد دیده بر یاد گلی    در هوا گیرد پرو بالی و گردد بلبلی 

                                                                         نقی کمره ای

موجی از هر مژه بر خاست به ویرانی مه     آخر ای دیده ی خونبار مگر دریائی ؟

                                                                             پرتو اصفهانی

به سنگ رخنه شد از بس گریستم بی تو         زسنگ سخت ترم من که زیستم بی تو

                                                                                   عبدالله اورنگ

میرود از فراق تو خون دل از دو دیده ام     دجله به دجله یم به یم . چشمه به چشمه جو به جو

                                            طاهرای کاشانی ( در هدوستان مشهور به  شاه طاهر دکنی)

پس از اینم عوض اشک . دل آید بیرون           آب چون کم شود از چشمه . گل آید بیرون 

                                                                                      قاسم خان

اشک خونین نه ز هر آب و گل آید بیرون         این گل از دامن صحرای دل آید بیرون

                                                                          صائب تبریزی

گر کام دل به گریه میسر شود زدوست      صد سال میتوان به تمنا . گریستن

                                                                         عرفی شیرازی

خوش حالتی است با دل شیدا گریستن          در گوشه ای نشستن و تنها گریستن

                                                                            معنوی بخارائی

به گریه گفتمش ای گل دلم به هیچ بخر         بخنده گفت که در جنس خویش آب مکن

                                                                             رونقی همدانی

نیاساید دمی از گریه چشم اشکبار من        گهی بر بخت میگرید گهی بر روز گار من

                                                                         خواجه تاج الدین - معاصر صفویه

چو آفتاب رخش را زمن کند پنهان        زگریه دامن خود را پر از ستاره کنم

                                                                 ذره بختیاری

زجام هجر تو چو غرق اضطراب شوم        چو شمع گریه کنم آنقدر که آب شوم

                                                                         ملا شیخ علی  ( فایض)

ما عاشقیم و قصه ی عشاق خوانده ایم           با اشک چشم . آتش دل را نشانده ایم

                                                                              احمد نیکو همت  - همت

میخواستم نظاره ی آن دلربا کنم         فرصت نداد  گریه . که من چشم واکنم

                                                                        شرف قزوینی

گفتم اظهار غم خویش به دلدار کنم            گریه مانع شد و نگذاشت که اظهار کنم

                                                                                  خواجه شیخ محمد - معاصر صفویه

هزار چشمه شد از جویبار چشم و هنوز          کشد زبانه ی عشق تو آتش از جگرم

                                                                                 ظهیر فاریابی

گر چه باران به دل سنگ ندارد اثری           دل او نرم . من از اشک چو باران کردم

                                                                                سنا

ز اشک دیده ام پی میبرد بر عشق سوزانم            خدارا شکر منهم مونس فرزانه ای دارم

                                                                                      محسن فتوحی

ما حال دل از گریه به جائی نرساندیم                 ای ناله تو شاید که بجائی برسانی 

                                                                                شاهی سبزواری

دوستان خوبم  .     ابیاتی با مضمون ( اشک ) خاتمه یافت . امیدوارم  مورد توجه شما گرامیان

قرار گرفته باشه.   لطفا از نرات سازنده ی خود بی بهره ام نگذارید . با تشکر

نوشته شده توسط آشنای شب  | لینک ثابت |

اشک ( 2 ) پنجشنبه بیست و هفتم خرداد 1389 11:18
باسلام به حضور دوستان ارجمندم .

بعضی از یاران خواستار گذاشتن عکس با توجه به موضوعات شعر بودند ولی پیدا کردن چنین تصاویری

مشکل و شاید هم غیرممکن باشد .  ولی چنانچه در رابطه با موضع شعر تصویری  پیدا کنم حتما 

استفاده خواهم نمود .   باتشکر

ترا  اگر به دل ای مه زمن غباری هست              مرا هم از ستمت چشم اشکباری هست

                                                                                               چشمه ایروانی

مدام خون دل از جوی دیده ام جاریست              مگر که چشمه ی چشمم برای  خونباریست؟

                                                                                                  سرخوش

چشم از نظاره ی رخت ای ماهرو . گریست       آری گریست هر که به خورشید بنگریست

                                                                                          زین العابدین موتمن

نکرده اشک منت رفع سوء ظن . چه کنم ؟       تو بد گمانی و ما را جز این گواهی نیست .

                                                                                          پژمان ( معاصر )

زاشک طوفانی خود غوطه زنان میگذرم              تا توان گفت که دیوانه زسیلاب گذشت

                                                                            شاهوردی بیک

از بسکه ریخت سیل سرشکم شب فراق        دیدم بچشم خویش که آب از سرم گذشت

                                                                                   فروزان - متخلص به ثروت

از بس گریست چشمه ی چشمم ز هجر یار       سیل سرشک من ز سر آسمان گذشت

                                                                                      جلال همائی

شب گذشته بخود سر گذشت میگفتم           که موج گریه گذشت از سرم چهار انگشت !!

                                                                                    مسیحای شیرازی

سرشک سرخ و رخ زرد و ناله ی دل پر درد      گواه دعوی عاشق بس است این سه علامت

                                                                                 صحبت لاری

در مزرع وفای تو از آب چشم خویش           تخم امید کاشتم اما ثمر نکرد

                                                                     دفتری بختیاری

سیل اشکی که بر انگیختم از چشمه ی چشم      کو هکن بود  ولی  در  دل تو  راه نکرد

                                                                                     رشید یاسمی

چنان زسوز دلم . اشک حسرتم گرمست         که گر به دیده کشم دست .  آستین سوزد

                                                                                     قریب کرمانی

باز خون دلم از دیده روان خواهد شد          چشمم از هر مژه خونابه فشان خواهد شد

هست مقصود دلت آنکه بمیرم زغمت          هر چه مقصود دل تست .  همان  خواهد شد

                                                                                               جامی

هر گریه ای که کردم . گلگون به رنگ می شد       افغان و ناله ی من . آواز چنگ و نی شد

                                                                                       سالک یزدی

چیست آهم؟ اشک پنهانست . ریزم در گلو        چون رسد بر سینه ام آتشفشانی میکند

                                                                                       کمال خجندی

بر راه دیده میگذرد پاره های دل          مانند برگ گل که به آب روان دهند

                                                                    قاسمی اردستانی

آتشی دوش ز رخساره بر افروخته بود       دیده گر آب نمیریخت  مرا سوخته بود

                                                                        عمان بختیاری سامانی

اشکم ببین ز دیده چه بی تاب میرود!    تا چشم کار میکند . این آب میرود

                                                                       کاهی

این سرو ناز کیست که با ناز میرود؟    مارا زپا فکند و سر افراز میرود

بر اشک چشم عاشق بی دل نظر نکرد          غافل زسیل خانه برانداز میرود

                                                                مصطفی طباطبائی مواهبی

نیست اشک لاله گون کز چشم پر خون میرود        از غمت خون شد جگر . وز دیده بیرون میرود

                                                                                        محمود صبوری تهرانی

کو راز دار محرم تا راز دل بگویم ؟          در  دامنش غم دل با اشک دیده شویم

                                                                   محمودانصاری کلیبری

رفتی و ماندم به دردت مبتلا جانا بیا                میکشد تنهائی و غم عاقبت مارا بیا

دیدگانم اشک میریزند هر شب تا سحر          خانه ام را ساختم از اشک چون دریا بیا

                                                                         محمود انصاری کلیبری

گریه را زین پس گل آلود غم دنیا مکن      آب این جو داخل دریای رحمت میرود

                                                                   ممتاز گرجی

 خوشم از گریه ی خود گر چه همه خون دلست      زانکه بوی تو ز   هر قطره ی خون می آید

                                                                                       امیر خسرو دهلوی

بخون دیده نوشتیم بر در و دیوار                که چشم  مردمی  از اهل روز گار  مدار

                                                                             ملا محمد طاهر شیرازی  - معاصر صفویه

نمانده زاتش دل آب چشم و میترسم           بجای آب زچشمم روان شود آتش

                                                                       رشید وطواط

آنقدر با آتش دل ساختم تاسوختم       بی تو ای آرام جان یا ساختم یا سوختم

سوختم از آتش دل در میان موج اشک    شور بختی بین که در آغوش دریا سوختم

                                                               رهی معیری

دوستان ارجمندم  بقیه اشعار در مورد اشک را در پست بعدی تقدیم خواهم نمود .

امید    که از نظرات خوبتان بی بهر ه ام نگذارید . باتشکر        

نوشته شده توسط آشنای شب  | لینک ثابت |

اشک ( 1 ) دوشنبه بیست و چهارم خرداد 1389 0:15

سلام  دوستان خوبم     باتشکر از همه شما خوبان که تشویقم کردید ابیات زیر را تقدیم میدارم:

کسی شماره کند اشک دیده ی مارا            که قطره قطره تواند شمرد دریا را

                                                                           آصف بختیاری

چون شد سرم به تیغ جدائی ز تن جدا              سر بی تو خون گریست جدا و بدن  جدا

                                                                                            مقصود کاشی - معاصر صفویه

از تنگی دلست که کم گریه میکنم                  مینای غنچه . زود بریزد گلاب را

                                                                                صائب تبریزی

کاروان بار سفر بست از آن میترسم            که کنم گریه و سیلاب برد محمل را

                                                                              ندیم شیرازی

دیده از آتش دل غرقه در آبست مرا               کار این چشمه ز سر چشمه خرابست مرا

                                                                            سلطان سلیمان صفوی

اشکم برون می افکند . راز درون پرده را          آری شکایتها بود از خانه بیرون کرده را

                                                                                امیر خسرو دهلوی

تا آب دیده خون نشود بر زمین مریز               در شیشه واگذار می نارسیده را

                                                                          حاجی محمدخان ( قدسی)

دی به رهش فکنده ام طفل سرشک دیده را          در کف دایه داده ا م کودک نورسیده را

                                                                               فروغی بسطامی

خون دل را ریختم از چشم و تا دامن رسید        خون ناحق بود و آخر گشت دامنگیر ما

                                                                                 عالی شیرازی

جز گریه نیست کار دل درد ناک ما               گوئی که با سرشک سرشتند خاک ما

                                                                                     وجدی هندوستانی

بسکه ریزد  ز مژه اشک به کاشانه ی ما          آب ریزند برون صبحدم از خانه ی ما

                                                                                        نقی کمره ای

هر کجا در ره عشق تو بیابانی هست         گردبادش همه گرداب شد از گریه ما

                                                                               طالب عاملی

ریزم زمژه کوکب بی ماه رخت شبها        تاریک شبی دارم با اینهمه کوکبها

                                                                              جامی

اگرم ز اشک گلگون شده لاله گون زمینها              نتوان شدن پریشان . گل عاشقیست اینها

                                                                                                 محمد رضا فکری

خنده می بینی ولی از گریه ی دل غافلی       خانه ی ما . اندرون ابراست و بیرون آفتاب

                                                                                          فصیحی هروی

اشکم از دیده چنان ریخته در رهگذرت       که به کوه ار بروی سیل رسد تا کمرت

                                                                                 سنا

زخم چو بر دل رسید دیده پر از خون چراست ؟     چون تو درون دلی  نقش تو بیرون چراست ؟

چون به ترازوی عشق هر دو برابر شدیم             مهر تو کم میشود عشق من افزون چراست ؟

                                                                                        نظامی گنجوی

عکس روی تست اندر دیده گریان من ؟      یا که عکس شعله آتش در آب افتاده است ؟

                                                                                          دهقان سامانی

طفل اشکم خویش را رسوای مردم کرده است      میدود هرسو نمیدانم که را گم کرده است ؟

                                                                                    خسروی ماوراء النهری

مدام خانه چشمم ز آب دیده خرابست      خراب چون نشود خانه ای که بر سر آبست

                                                                                    نسیمی هروی

بیا به مردمک چشم من ببین شب هجر               گرت هوای تماشای مردم در یاست

                                                                                  میرزا جلال سنا

گریه شد سد گلو ور نه به استقبالت          جان همی خواست در آید . چه کند. راه نجست

                                                                                       افلاکی بختیاری

زسیل دیده  ی من نوح را خبر سازید            که ساز کشتی دیگر کند که طوفانست

                                                                                       نیاز جوشقانی

زدوری تو دو چشمم چو رود جیحونست              شوم فدای تو . احوال چشم تو چونست ؟

                                                                                         خانم رشعه

چو ن در مورد اشک اشعار زیادی سراغ دارم برای جلوگیری از طولانی بودن این پست  بقیه اشعار را

به پست بعدی موکول میکنم و منتظر نظرات شما عزیزان میباشم .        حق نگهدارتان

نوشته شده توسط آشنای شب  | لینک ثابت |

یوسف - زلیخا - یعقوب سه شنبه هجدهم خرداد 1389 18:59
باسلام و عرض ادب :

در مصر . جان  زقصه ی کنعانیان هنوز               یوسف جداست غرقه به خون . پیرهن جدا

                                                                                            بابافغانی

کشید از دامن معشوق  دست از بیم رسوائی        همین تقصیر بس . تادامن محشر زلیخارا

                                                                                            صائب تبریزی

تغافل . عاشق بی تاب را بی تاب تر سازد          به فریاد آورد خاموشی یوسف زلیخارا

                                                                                               راهب نائینی

به یک کرشمه زلیخاوشی دل ما را          چنان ربود که یوسف دل زلیخا را

                                                                             نوید

به محفلی که بریدند دیگران کف دست         چه ها رسید ز حسرت دل زلیخا را

                                                                           عاشق اصفهانی

نهاد منت زندان به جان خود یوسف     برای آنکه کند خون به دل . زلیخارا

                                                                           قضائی یزدی

صبور باش  که اعجاز صبر . هم یعقوب       به وصل یار رسانید . هم زلیخارا

                                                                           صحبت لاری

من از کافر نهادیهای عشق این رشک می یابم         که با یعقوب هم خصمی بود جان زلیخارا

                                                                                                    وحشی بافقی

اگر کنعان زسودای زلیخا باخبر میشد           زچشم کاروان مصر می پوشید چاهش را

                                                                                     همام همدانی

ای آنکه کردی از غم یوسف ملامتم            برسرزن این زمان کف دست بریده را

                                                                             عاشق اصفهانی

تو . بدین حسن و لطافت . نروی از دل ما        یوسف از جرم نکوئیست که در زندانست 

                                                                                 وصال شیرازی

دامن کشیدن از کف عشاق . سهل نیست          یوسف از این گناه به زندان نشسته است 

                                                                                    صائب تبریزی

چه غمم زقرب دشمن که محبت زلیخا            به کشاکش نهانی . پدر از پسر در آرد

                                                                                   نقی کمره ای

دستها چاک شد از عشق و ندانست کسی         آنچه یوسف به دل زار زلیخا میکرد

                                                                                      فتحعلیشاه قاجار

خوشتر از گریه یعقوب بر _ اهل صفا         ناله نیم شبانی که زلیخا میکرد

                                                                       ملا طاهر نائینی

سر نوشتش ز ازل بود که در چاه افتد         ور نه یوسف حذر از حیله ی اخوان میکرد

                                                                                     مشتاق اصفهانی

زلیخا یافت عمر رفته را از صحبت یوسف           زسودای محبت هیچکس مغبون نخواهد شد

                                                                                   صائب تبریزی

پر تو طلعت یوسف مگرش خواهد عذر           آنچه بر دیده ی یعقوب و زلیخا آمد

                                                                               وحشی بافقی

عشق همدرد زلیخا بکند یوسف را        مرضی نیست محبت که سرایت نکند

                                                                            نقی کمره ای

به مکتبی که در او میروی . همه طفلان          به غیر سوره یوسف .  دگر نمیخوانند

                                                                                     حسن دهلوی

باز شد چشم زلیخا به رخ یوسف   و باز      رشکها داشت به یعقوب که نابینا بود

                                                                          یغمای جندقی

یوسف  که در جمال ندارد کسی نظیر            رویش صفا ز اشک زلیخا گرفته قرض

                                                                           دهقان سامانی

زلیخا شد زنزدیکی غمین . یعقوب از دوری           دل این هر دورا با یک محبت میبرد یوسف

زکار زشت نادان میخورد خون جگر دانا                زلیخا میکند تقصیر و خجلت میبرد یوسف

                                                                                      هادی پیشرفت ( رنجی)

دم واپسین . زلیخا . به همین ترانه دم زد           که به جذبه ی محبت . پسر از پدر گرفتم

ز دراز  آرزوئی . من دست کوته . آخر                 نه ترا به بر گرفتم . نه دل از تو برگرفتم

                                                                                      میرسنجر کاشی

مرو ای چشم در دنبال خوبان . کور میگردی            چو یعقوب از فراق یوسفش . من امتحان کردم

                                                                                         راجی تبریزی

یعقوب نکرد از غم نادیدن یوسف              این گریه که دور از لب خندان تو کردم

                                                                            امیری اصفهانی

با تشکر از شما دوستان خوبم   . موضوع پست بعدی  (  اشک  ) خواهدبود .

به امید حضور  گرم و نظرات سازنده شما .

                         

                                                                 

نوشته شده توسط آشنای شب  | لینک ثابت |

سرآغاز یکشنبه شانزدهم خرداد 1389 0:0
با عرض سلام و ادب حضور شعردوستان ارجمند.

بانام و یاد خداوند متعال  وبلاگی را آغاز مینمایم که در مورد اشعار موضوعی  میباشد .

به این معنی که اشعار شاعران قدیم و جدید ( معاصر) در مورد یک موضوع خاص گلچین شده و دراین وبلاگ به

نظر خواننده محترم خواهد رسید . البته نام شاعر نیز در زیر بیت نوشته میشود.ضمنا برای هر موضوع  تنها یک یا

حداکثر سه بیت از یک غزل بیان خواهد شد . در موارد استثنائی تمام غزل بنظر شما خواهدرسید .

از دوستان علاقمند استدعا دارم نظرا ت و پیشنهادات خودرا بصورت کامنت عمومی  ارائه فرمایند

که موجب کمال تشکر و امتنان خواهد بود.

سعی خواهم نمود که در پایان  هر هفته پست جدید در دنباله موضوع قبلی و یا باموضوع جدید داشته باشم.

برای شروع . اولین موضوع (تو حید ) در اشعار شاعران میباشد.  لطفا توجه فرمائید:

سپاس و حمد بی پایان خدارا                که صنعش در وجود آورد مارا      ( سعدی)

اول دفتر بنام ایزد دانا         صانع و پروردگار و حی و توانا  ( سعدی)

دفتر توحید را به دیده ی بینا        نیک نظر کرده ایم ما ز سراپا

خامه ی قدرت نمود بر سرش انشا        اول دفتر بنام ایزد دانا  ( شبا ب کرمانشاهی )

توحید تو خواند به سحر مرغ سحر خوان       تسبیح تو گوید به چمن بلبل شیدا ( خواجوی کرمانی)

به عقل نازی حکیم تاکی ؟زفکرت این ره نمیشود طی 

                                   به کنه ذاتش خرد برد پی  اگر رسد خس به قعر دریا   (میرمشتاق اصفهانی)

مجو به غیر خدا در دل شکسته ی ما         که در سفینه ما ناخدا نمیگنجد  ( ناصح تبریزی)

حد حمد حق نداند هیچکس      حسرت آمد حاصل دانا و بس  ( صفی علیشاه)

خداوندا خدای بی نیازی

غم جانکاه مارا چاره سازی

پدید آرنده هر زشت و زیبا

توئی . آری توئی . یارب خدایا

نکو دارنده هر خاص و عامی 

رحیمی . عادلی . جان کلامی  ( محمود انصاری کلیبری -   معاصر)

همه عزی و جلالی همه علمی و یقینی        

                                  همه نوری و سروری همه جودی و سخائی 

لب و دندان سنائی همه توحید تو گوید

                                 مگر از آتش دوزخ بودش روی رهائی  ( حکیم سنائی)

جهانرا بلندی و پستی توئی      ندانم چه ئی هرچه هستی توئی  ( فردوسی )

به هرچه دست زنی دامن عنایت اوست 

ز هر دری که در آئی گدای این کوئی  ( درای شیرازی)

ای همه هستی زتو پیدا شده        خاک ضعیف از تو تواناشده

زیر نشین علمت کائنات       ما به تو قائم چو تو قائم به ذات   ( نظامی )

در زمینه توحید اشعار بسیار زیاد است و تنها منتخباتی در اینجا قید شد .

اشعار موضوع بعدی  ( یوسف - زلیخا - یعقوب ) خواهد بود .

با تشکر از شما عزیزان منتظر نظرا ت و پیشنهادات شمادر جهت بهتر شدن وبلاگ حاضر هستم

نوشته شده توسط آشنای شب  | لینک ثابت |